

ബന്ധങ്ങള് നിലനിര്ത്താനും തര്ക്കങ്ങള് ഒഴിവാക്കാനും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില് നല്ല പ്രതിച്ഛായ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളും വികാരങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന ശീലം പലരിലും കണ്ടുവരുന്നു. വിവേകത്തോടെയുള്ള മൗനം ചില സാഹചര്യങ്ങളില് ഉചിതമാണെങ്കിലും, അത് പതിവാകുമ്പോള് 'സെല്ഫ് സൈലന്സിംഗ്' (Self-silencing) എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുന്നു. ഇത് വ്യക്തിയുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെയും ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തെയും ബന്ധങ്ങളെയും ക്രമേണ ബാധിക്കുമെന്ന് മനഃശാസ്ത്രജ്ഞര് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങള് ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് പറയാതിരിക്കുക മാത്രമല്ല സ്വയം നിശ്ശബ്ദരാകുന്നത്. സ്വയം കേള്ക്കുന്നത് നിര്ത്തുകയും വികാരങ്ങളെ തടയുകയും നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ആദ്യഘട്ടത്തില് പറയാന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള് മനഃപൂര്വ്വം പറയാതിരിക്കുമെങ്കിലും, കാലക്രമേണ തനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത വിധം സ്വയം അകന്നുപോകുന്നു.
മേലുദ്യോഗസ്ഥരോട് മനസ്സിലുള്ളതെല്ലാം തുറന്നുപറയുന്നത് പ്രായോഗികമല്ലാത്തതുപോലെ, സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് സംസാരം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് സാധാരണവും ആവശ്യവുമായ സാമൂഹിക നൈപുണ്യമാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന മൗനം വഴക്കമുള്ളതാണ്; സാഹചര്യവും പ്രാധാന്യവും അനുസരിച്ച് ഇന്ന് മൗനം പാലിക്കാനും നാളെ സംസാരിക്കാനും സാധിക്കും. എന്നാല് സ്വയം നിശ്ശബ്ദരാകുന്നത് ഒരു സ്വയമേവയുള്ള പ്രതികരണമായി മാറുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത്. ആരോഗ്യത്തെയോ ആത്മബന്ധത്തെയോ ബാധിക്കുന്ന വിധം മൗനം ശീലമാകുമ്പോള് അത് വിവേകമല്ല, മറിച്ച് സ്വയം നിര്മ്മിച്ച കൂട്ടിലൊതുങ്ങലാണെന്ന് ലാണെന്ന് വിദഗ്ധര് പറയുന്നു.
സ്വയം നിശ്ശബ്ദരാകുന്നതിന് പിന്നില് മൂന്ന് പ്രധാന പാളികളുണ്ട്.
പഠിച്ചെടുത്ത പെരുമാറ്റം: ആരും സ്വയം നിശ്ശബ്ദരായല്ല ജനിക്കുന്നത്. കോപമോ സങ്കടമോ വിയോജിപ്പോ പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോള് സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയുണ്ടായ സാഹചര്യങ്ങളില് വളര്ന്നവര്ക്ക് ഇത് ഒരു പൊരുത്തപ്പെടല് തന്ത്രമായി മാറുന്നു. ആവശ്യമില്ലാതായിട്ടും പിന്നീട് ആ വേഷം അഴിച്ചുവെക്കാന് കഴിയാതെ പോകുന്നു.
ശാരീരിക പ്രതികരണം: സംഘര്ഷങ്ങളെ ഭീഷണിയായി കാണുമ്പോള്, 'സൗകര്യപ്രദമായി' നില്ക്കുക എന്നതാണ് സുരക്ഷിത മാര്ഗ്ഗമായി ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നത്. പുഞ്ചിരിക്കുക, വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുക, ഒഴിഞ്ഞുമാറുക എന്നിവ സ്വഭാവ ദൗര്ബല്യമല്ല, മറിച്ച് ജൈവിക പ്രതികരണമാണ്.
മാനസിക തലങ്ങള്: അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാല് ആളുകള് സ്നേഹിക്കുന്നത് നിര്ത്തുമെന്നോ, തന്റെ ആവശ്യങ്ങള് ശല്യമാണെന്നോ, 'അഭിപ്രായം പറയാന് നീ ആരാണ്' എന്നോ ഉള്ള ചിന്തകള് മനസ്സില് ആവര്ത്തിക്കുമ്പോള് അത് യാഥാര്ത്ഥ്യമായി തോന്നാന് തുടങ്ങുന്നു.
വികാരങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും നിരന്തരം അടിച്ചമര്ത്തുന്നത് ഉത്കണ്ഠയും വിഷാദവും ഉള്പ്പെടെയുള്ള മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളും പുറമേ കാണിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് സ്വയം വിമര്ശനത്തിനും സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളില് നിന്നുള്ള അകല്ച്ചയ്ക്കും വഴിവയ്ക്കുന്നു. ഒടുവില് വ്യക്തികള് 'ഓട്ടോപൈലറ്റ്' മോഡില് ജീവിക്കാന് തുടങ്ങുകയും സ്വന്തം ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളില് നിന്ന് വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശാരീരിക തലത്തിലും ഇതിന് വില നല്കേണ്ടിവരും. വികാരങ്ങളും രോഗപ്രതിരോധ സംവിധാനവും തമ്മില് അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടെന്നും, വിഷാദാവസ്ഥയില് ശരീരത്തെയാകെ ബാധിക്കുമെന്നും, മുന്പ് സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്ന രോഗലക്ഷണങ്ങള് പുറത്തുവരാമെന്നും വല്ലെ പറയുന്നു. തലവേദന, താടിയെല്ലിലെ മുറുക്കം, കഴുത്തിലെ പിരിമുറുക്കം, ദഹനപ്രശ്നങ്ങള് എന്നിവയും ഉണ്ടാകാം. വാക്കിലൂടെ പുറത്തുവരാത്ത കാര്യങ്ങള് ശരീരത്തില് പ്രകടമാകുന്നു.
സ്വയം നിശ്ശബ്ദരാകുന്നത് മാറ്റിയെടുക്കാന് കൂടുതല് സംസാരിക്കുന്നതിലുപരി, സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് കൂടുതല് ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന് വിദഗ്ധര് നിര്ദ്ദേശിക്കുന്നു. നിര്ത്തി, ശ്വാസം എടുത്ത്, ഇപ്പോള് മനസ്സിലുള്ളത് എന്താണെന്ന് സത്യസന്ധമായി ചോദിക്കാന് ദിവസവും കുറച്ച് മിനിറ്റുകള് ചെലവഴിക്കാം. തുടര്ച്ചയായി പത്ത് മിനിറ്റ് നോട്ട്ബുക്കില് എഴുതുന്നതും (ജേണലിംഗ്) യഥാര്ത്ഥ ശബ്ദം പുറത്തുവരാന് സഹായിക്കും.
ഏത് റെസ്റ്റോറന്റാണ് ഇഷ്ടമെന്നതുപോലുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങളില് പോലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞ് തുടങ്ങാം. സ്വന്തമായിരിക്കുമ്പോഴും സുരക്ഷിതത്വവും സ്നേഹവും ലഭിക്കുമെന്ന് നാഡീവ്യവസ്ഥയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന് ഇത്തരം ചെറിയ മാറ്റങ്ങള് സഹായിക്കും. ആദ്യഘട്ടത്തില് ഇത് അപരിചിതമായി തോന്നാമെങ്കിലും, വാക്കുകള് പുറത്തുവരുമ്പോള് എന്തെങ്കിലും തകരുമോ എന്ന ഭയം ഒഴിവാക്കണമെന്നും മൊറേല്സ് നിര്ദ്ദേശിക്കുന്നു.
Read DhanamOnline in English
Subscribe to Dhanam Magazine